I thought about you and a candy bar

Gdyby ktoś z Was chciał wiedzieć, jak osiągnąć status beznadziejnej blogerki/blogera, to taka mała rada od cioci Huś: nie róbcie nic. I tym optymistycznym akcentem rozpoczynam ten pełen bezradności, wstydu i żalu post.

Piszę do Was, siedząc sobie w kurzu, gwoździach, futrynach (?) i innych dziwnych rzeczach, które mnie przerażają. Obok stoi wujek z młotkiem i usiłuje założyć nowe drzwi. Podobno najpierw powinno się zakładać drzwi, a później malować pokój, ale wiadomo, że u mnie musi być zupełnie odwrotnie. Od środy mamy Wielkie Dni Sprzątania (raz nawet nie poszłam do szkoły), a to dlatego, że zgłosiłam się do projektu Comenius i dokładnie za 7 godzin i 50 minut będę gościć dziewczynę z Niemiec. Powoli uświadamiam sobie, że moje umiejętności językowe chyba nie są wystarczające, ale jakoś to będzie. Mam nadzieję. Najwyżej do piątku będę przechodzić prawdziwe męczarnie i owa dziewczyna również. Pisałyśmy do siebie maile i cóż, delikatnie mówiąc, trochę mnie zatkało, bo - błagam, nie śmiejcie się ze mnie tak jak... wszyscy ludzie, którzy mnie znają i o tym wiedzą - jej zdaniem, czytanie Harry'ego Pottera i zajmowanie się magią (jakkolwiek to brzmi) jest niebezpieczne. Jak widzicie, jestem w prawdziwym niebezpieczeństwie i teraz nie wiem, co mam ze sobą począć.

Mój kurs prawa jazdy ciągnie się wręcz w nieskończoność, wciąż zostało mi kilka godzin i mam nadzieję, że nie będę musiała dokupić 50 dodatkowych godzin, żeby móc zapisać się na ten beznadziejny egzamin. Czy nie mogłabym po prostu dostać prawa jazdy bez egzaminu? Już chyba dziesięciu moich znajomych ma obiecane podwózki i przejażdżki (co jest skutkiem nocnych podróży, podczas których robiłam za pasażera), a obawiam się, że nigdy się ich nie doczekają. :D

Po dziesiąte, nie mam z kim iść na studniówkę i czuję się jak ostatnia ofiara losu, dlatego chcę jak najszybciej zdać prawko, żeby uciec z tej - jak mi się wydaje - paskudnej imprezy, woohoo! Chyba, że zabiorę ze sobą mojego wyimaginowanego chłopaka. I batonika (patrz: piosenka niżej).

W międzyczasie staram się uczyć, naprawdę się staram! I usiłuję przekonać moją mamę, żeby pozwoliła mi lecieć z tatą w ferie do Wietnamu (to kolejny genialny pomysł, żeby nie iść na studniówkę, bo wszystko będzie miało miejsce mniej więcej w tym samym czasie, aczkolwiek jeśli tata się o tym dowie, to jakoś to ogarnie i w tej jednej, jedynej kwestii zgodzi się z moją mamą i wspólnie wyślą mnie na studniówkę). Co prawda, podczas moich nocnych przemyśleń stwierdziłam, że to mogłoby być trochę niebezpieczne (ale nie tak niebezpieczne jak czytanie HP po nocach!), bo mogę zostać zaatakowana przez gigantyczne jaszczurki spacerujące po ścianach albo jeszcze większe moskity albo jakieś szarańcze lub cokolwiek innego, co tam żyje. Mimo wszystko, piszę się na tę wycieczkę absolutnie!

Wiem, że jestem okropna i nie wiem, kiedy przeczytam, co tam u Was, bo chwilowo naprawdę nie mam na to czasu i bardzo żałuję. :( Postaram się, jak najszybciej to wszystko nadrobić. 

Trzymajcie kciuki, żebym doszła do jakiegokolwiek porozumienia z moją Niemką i żebyśmy w ogóle zdążyli ogarnąć ten dom na jej przyjazd, a uwierzcie mi, chyba będzie ciężko. I za moją poniedziałkową autoprezentację... która, rzecz jasna, jest po niemiecku. :)))

Tschüss!