Odmóżdżenie

Hej ho, hej ho, do szkoły by się szło! Hm, już nie wiem, co napisać. Pomińmy fakt, że i tak ciągle piszę o jednym i tym samym. Ale nieważne. Nie mogę uwierzyć, że są wakacje, że skończyłam drugą klasę, że zaraz (bo nie oszukujmy się, każde wakacje mijają dwa razy szybciej od poprzednich) będę w trzeciej klasie, co jest równoznaczne z maturą i studniówkowym szałem. Całe życie na to czekałam!

Aha, kolejna raczej średnio radosna wieść - znalazłam w Budapeszcie swojego Piotrusia Pana (no, nazwijmy go tak, bo nie sądzę, by miał coś wspólnego z Nibylandią i wiecznym dzieciństwem). Tak jakby znalazłam. Tak jakby, bo… hm, on jeszcze o tym nie wie (a jeśli wie, to chyba jeszcze gorzej dla mnie) i znając moje szczęście, to zobaczę go dopiero w nowym roku szkolnym, a on sam już ma mnie za mentalną pięciolatkę, która na co dzień patataja wesoło na swoim słodkim jednorożcu, machając jednocześnie różdżką we wszystkie możliwe strony. Ach, Huś. ;) Mam ochotę przemilczeć tę kwestię.

Mam wakacyjny życiowy zastój poprzedzony czymś, co nazwałam „Tygodniem smutasów” (taki Światowy Tydzień Smutasów, to by było coś!), który to związany był z poprzednim akapitem, szkolnym wyczerpaniem, usiłowaniem zatrzymania czasu, mówieniem, że „nie idę do szkoły, bo jest brzydka pogoda i nie chce mi się nic robić z włosami” i takimi tam dziewczyńskimi widzimisiami. Chwilowo moje życie ogranicza się do leżenia na łóżku, siedzenia na łóżku, leżenia na stosie poduszek (tak, mam nowe łóżko), niejedzenia słodyczy ze względu na mój wygląd a’la chiński pulpet (nie wiem, co to, sama wymyśliłam), wysłuchiwania kontynuacji miłosnych lamentów moich znajomych i wymyślania prezentów osiemnastkowych. Fascynujące.

Jutro kuzynki robią wielki nalot na nasz dom i zostają na trzy tygodnie. Mus to mus. Myślę, że w towarzystwie dwunastolatki i trzynastolatki (miałam tyle lat, kiedy założyłam Huśtawkę! :O) zgłupieję do reszty. Nie, żebym już nie była wystarczająco odmóżdżona. 

I właśnie ugryzł mnie komar. W czoło.