At this moment you mean everything

Cześć, to tylko ja. Mała, wredna Huś. W ogóle nie przejmujcie się moją dość nagłą i zaskakującą wizytą tutaj. Wakacje pełną parą, co? Nawet nie pamiętam, co robiłam przez ostatni miesiąc, bo mam wrażenie, że od mojego ostatniego postu minął zaledwie tydzień. A tu proszę, mamy ostatni dzień lipca. Ostatni dzień lipca, który zawsze był dla mnie trochę wyjątkowym dniem – po pierwsze (wiem, że wszyscy macie już tego serdecznie dosyć, ale muszę – gdybym tego nie zrobiła, to nie byłabym sobą), wszystkiego najlepszego z okazji urodzin Harry’ego Pottera oraz pani Rowling! (Szczerze mówiąc, nie mam bladego pojęcia, jaki sens ma składanie Wam z tej okazji życzeń, ale wierzę, że jakiś jednak ma). Niech magiczna moc zawsze będzie z Wami! A po drugie, dziś mija pięć lat od założenia Huśtawki, więc – żeby było jeszcze bardziej cukierkowo – chciałabym podziękować wszystkim zaglądającym tutaj. Bez Was moje wypociny pewnie nie ujrzałyby światła dziennego i były schowane gdzieś w Wordzie. :)

Nie mam zielonego pojęcia, co mogę Wam powiedzieć, bo pewnie wszystko wyda się bez sensu. Zabawne jest to, że po moich próbach izolacji od świata (powiedzcie, że też takie macie, proszę), które były nawet całkiem udane, nagle telefon się rozdzwonił, facebook rozpisał, a ja przestałam być taka okropna w oczach wszystkich znajomych. Mimo to mam dosyć pytań o to, czy jem właśnie tęczowy tort oraz telefonów z informacjami od kolegi, że właśnie stoi na wieży i wypatruje, czy wynurza się już statek z Wiktorem Krumem na pokładzie, a także smsów, iż dostałam się do Hogwartu (żeby było śmieszniej, nie miałam nawet numeru tej osoby, a przedstawiła się ona jako Dumbledore). Naprawdę nie wiem, o co tym wszystkim ludziom chodzi.

Nie wiem, czy jest sens wszystko opisywać, bo i tak nie wyszłoby mi to zbyt dobrze. Nie wydarzyło się nic szczególnego – ot, zwykłe wakacje przeciętnej nastolatki. Kuzynki mnie olały i nie było żadnego wielkiego odmóżdżenia, wpadałam w te swoje nostalgie, uciekałam od nich, biegałam po domu z elektryczną łapką na owady (nie myślcie o mnie jak o mordercy, ale po nieprzespanych nocach spędzonych z rodzinką komarów wręcz błagam o nią rodziców i w końcu tata spełnił moje marzenie), opłakiwałam mojego psa, który zdechł (był ze mną trzy lata i na zawsze pozostanie w mojej pamięci jako najlepsze zwierzę, jakie kiedykolwiek miałam, jako mój brat (kolejny powód, by się ze mnie nabijać) i stworzenie, przy którym mogłam sobie popłakać), wspominałam cudowne czasy dzieciństwa razem z Pseudo i jej siostrą, bawiłam się w origami, ugotowałam tony ryżu, zapisałam się na prawko, chodziłam na masakrycznie nudne wykłady teoretyczne, no i… przeżyłam dziś moją pierwszą jazdę. Nie spotkałam jeszcze osoby, która by mi nie powiedziała, że nie widzi mnie za kierownicą. Słyszałam też, że pewnie skasuję elkę i że lepiej będzie, jeśli wciąż będę śmigać na Błyskawicy/Nimbusie/jednorożcu/hipogryfie/testralu (niepotrzebne skreślić), ale – o dziwo – wciąż żyję, choć podobno jeżdżę jak pijana (czyt.: od krawężnika do krawężnika). Nie wiem, może to ten astygmatyzm?

W każdym razie - fakt, że się nie odzywam, nie znaczy, że spadłam z tęczy na ziemię (skoro już weszliśmy w język moich znajomych...) i nie jestem w stanie pisać. Chwilowo mam wrażenie, że moja codzienność jest tak masakrycznie nudna, że czytając o niej, zasnęlibyście nad komputerami niczym po Eliksirze Słodkiego Snu. 

Trzymajcie się! :)

PS. Tak, ja też poczułam Nieskończoność.