Dreamer

Pewna kochana osóbka napisała w komentarzu, że do pełni szczęścia potrzebuje jeszcze tylko mojej notki, więc uznałam to za najlepszy argument za tym, by w końcu coś napisać, a myślałam o tym już bardzo dużo razy. Gdyby nie ten komentarz, to pewnie dalej siedziałabym, gapiąc się w ściany i zajadając melisowe cukierki. 

Ostatnimi czasy jestem strasznie wypalona, praktycznie pod każdym względem. Mama już ze mną wariuje, nie może słuchać o tym, jak to w niczym nie widzę sensu. Szczerze mówiąc, w tym momencie te słowa wydają mi się już trochę śmieszne. Ale mimo wszystko powtórzę się – z roku na rok staję się coraz bardziej sentymentalna, miękka i wewnętrznie rozbita. Co mogę jeszcze powiedzieć? Wciąż gdzieś żyję, hoduję kaktusy (ostatnio w biedronce nabyłam coś, co przypomina mimbulus mimbletonię), wysłuchuję zdesperowanych znajomych (ach, te śmiertelnie poważne miłosne problemy!), gram w Happy Jump, żeby się nie uczyć i zastanawiam się, jak wyglądałoby moje życie, gdyby nie było ryżu i dokąd ono tak właściwie zmierza. Mam na myśli życie. Tak jak widzicie – bez zmian. Niektórzy ludzie w ogóle się nie zmieniają i ja chyba do takowych należę. 

Jutro rano jadę z klasą do Budapesztu, gdzie chyba właśnie miała miejsce fala powodziowa, także módlcie się, żebym nie utonęła. Może na wszelki wypadek zabiorę ze sobą skrzeloziele… ;)

Taka namiastka mojej codzienności, trzymajcie się.