Little lights

Tak oto mała Huś skończyła w czwartek osiemnaście lat. Na nic zdały się poszukiwania Piotrusia Pana, choć i tak wierzę, że on gdzieś tam jest.

Wiecie, z reguły nie znoszę urodzin - nie lubię być w centrum uwagi, nie lubię życzeń, które i tak nigdy się nie spełniają, nie lubię tego, że inni wydają pieniądze na prezenty, których przecież wcale nie potrzebuję. Nic więc dziwnego, że nie zorganizowałam wielkiej imprezy dla całej klasy, znajomych spoza niej i jeszcze całej rodziny, bo ograniczyłam się tylko do tej najbliższej.

I wiecie, co Wam powiem? Że było mi cholernie smutno. Nie wiem, czy to jakiś Weltschmerz czy może już po prostu się starzeję, ale we wszystkim dostrzegam coś smutnego, choć wbrew pozorom cały czas się śmieję. Kiedy już całe moje przyjęcie się skończyło, to tak sobie płakałam w ciemności i nawet nie wiem dlaczego. Bo tęsknię za tym, co nigdy nie wróci? Och, brawo, znowu płaczę. Całe moje życie spędziłam z Pseudo. I dostałam od niej urodzinowy list, który jest wart więcej, niż... nawet nie jestem w stanie opisać tego słowami. Parę słów, a łez na całą noc, naprawdę. Wklejam mniej osobisty fragment.

Jesteś jedną z tych osób na zawsze. Chyba nawet jedyną. Nigdy mnie nie osądzałaś, pomimo wszystkich głupich rzeczy, które robiłam, a było ich naprawdę sporo. Właśnie dlatego od zawsze się przyjaźnimy, od urodzenia. Bo wiem, że zawsze mogę na Ciebie liczyć i chcę, żebyś wiedziała, że Ty też ZAWSZE możesz liczyć na mnie. Już zawsze będziemy trzymać się razem. Bo jesteśmy jak siostry.

Z roku rok staję się coraz bardziej sentymentalna, miękka i wewnętrznie rozbita. Czy to dobrze?

Miło było spędzić czas z rodziną.

I kocham te wszystkie małe światełka. Oby nigdy nie zgasły.