Times of trouble

Z komórkowego notatnika, 7.12.2012 pt. 23:52 

Postanowiłam, że wszystko Wam opowiem. Boję się każdego kolejnego dnia, nie mówiąc już nawet o następnych latach, których sobie nie wyobrażam. Z doświadczenia wiem, że wszystko może się zdarzyć i niczego nie jesteśmy w stanie przewidzieć. Nie mogę spać, więc rozmyślam o tym, co dotychczas mi się przydarzyło. 

Pamiętna data, 7 stycznia 2010 roku, czwartek, kiedy mama oznajmiła mi, że odchodzi od taty. Wiecie, to poniekąd był dla mnie wstrząs, ale spodziewałam się tego od trzeciej klasy podstawówki, kiedy moja mama zdradziła tatę. Wyostrzył mi się wtedy jakiś… zmysł śledczy, czy jak to tam można nazwać, nieważne. Było dziwnie, dziadkowie nie chcieli tego zaakceptować. Bałam się. Do tego doszły nieodłączne elementy życia mojej mamy – alkohol i problemy finansowe. To ciągnie się aż do dziś. Z tatą bywało różnie. Babcia i dziadek często stawali po jego stronie, ale tylko do czasu. Potem tata wyprowadził się na stałe. Powiedzmy, że żyliśmy sobie w miarę spokojnie. Ale jednak pojawił się ktoś, kto musiał wszystko zniszczyć – obecny partner mojej mamy. Nie polubiłam go i pewnie nigdy nie polubię. Przez jego apodyktyczny sposób bycia, przez to, że wiecznie się wymądrza i przez to, że to ja muszę słuchać, kiedy mama w nocy pije i płacze przez niego, a nie on. 

Pamiętacie, jak żaliłam się Wam we wrześniu, nie mówiąc tak naprawdę, o co chodzi? Bałam się Wam powiedzieć, bo sama w to tak naprawdę nie wierzyłam. Moja mama była w ciąży. Tym byłam tak przerażona. Tym, jak zareagują dziadkowie, co powiedzą ludzie, jak będzie wyglądało moje życie i jak sobie poradzimy, skoro wydatków i tak ciągle przybywa. Moja mama w ciąży już nie jest… dobrze myślicie, aborcja. Sama nie wierzę, że to piszę. Nie wierzę, że to moje życie, że to moja mama. Boję się, że to wszystko się powtórzy, że moja mama znów wpakuje się w kłopoty, a ja tak, jak we wrześniu nie będę jadła, nie będę spała, tylko o nich myślała. Wiecie, ile się wtedy modliłam? Mówią, że „jak trwoga, to do Boga” i to prawda, przekonałam się o tym na własnej skórze. 

Czasami to ja czuję się, jakbym była matką mojej mamy, a nie ona moją… I mimo wszystko czuję się niepotrzebna. Wiem, że nie obchodzę moich rodziców już tak, jak kiedyś, żeby nie powiedzieć, że nie obchodzę ich wcale. Moja mama woli jego. Jego rodzinę, jego dom. Czasami przez trzy dni z rzędu jestem w domu sama z babcią i dziadkiem i poniekąd jestem z tego zadowolona. Nie słyszę płaczu, telefonicznych kłótni i dźwięku otwieranej wódki. Tata nie przyjeżdża do mnie często, ostatnio prawie wcale, a jak już, to raz na jakieś 2/3 tygodnie na maksymalnie pół godziny. Prawdopodobnie jestem tylko kimś, kogo trzeba dofinansowywać w zamian za co mam się dobrze uczyć i być grzeczna. Jak kiedyś dziadkowie stali za tatą murem, tak teraz się to zmieniło. Niewątpliwie lepszy kontakt mam z mamą, choć często bronię taty. Nie, nie dlatego, że bez jego pieniędzy pewnie bym zginęła. Za to, że poważnie podchodzi do życia. 

Może niewiele dla nich znaczę. Nie dziwię się, że nie wiedzą, co ja czuję. Chodzi mi o to, że tak naprawdę w swoim życiu mam wpływ tylko na błahostki, całość ukształtowali oni, nieświadomie. Żyją tak, jak im się podoba, zapominając o tym, że ja też żyję i muszę się im podporządkowywać. A może po prostu łatwo ulegam ich wpływom. Przejmuję się ich problemami, boję się o nich, myślę, co głupiego mogą jeszcze zrobić i jakie to przyniesie konsekwencje. Nie bez powodu jestem taka, jaka jestem. Mam wstręt do zdrad, rozwodów, alkoholu… wielu rzeczy i to się już pewnie nie zmieni. Czasami sobie myślę, że przydałby mi się psycholog, bo już dłużej sama ze sobą nie wytrzymam. 

Wiecie, ile osób o tym wie? Chyba nikt. Nawet Pseudo. Wstydzę się o tym mówić, wstydzę się za moich rodziców, którzy i tak mają mnie gdzieś. Zazwyczaj mówią jedno, robią drugie. W styczniu partner mojej mamy wyjeżdża za granicę, a ona będzie chciała do niego dołączyć. O dziwo, zostałam o tym poinformowana. Na początku byłam przerażona, ale teraz tak sobie myślę… czemu nie? Wstyd mi, bo czasami chciałabym od nich odpocząć, po prostu się od nich odciąć! Wiem, że tata też kiedyś wyjedzie. Pamiętam, jak mama mówiła, że tylko ja tak naprawdę trzymam go w Polsce. Ale skoro to dla niego problem, żeby odwiedzać mnie raz w tygodniu, to nie wiem, czy cokolwiek jeszcze go tutaj trzyma… 

Oni mają mnie gdzieś, a ja ich kocham. Bo rodziców kocha się przecież zawsze, bez względu na wszystko. Nawet jeśli czasami chciało się przez nich umrzeć i zasypiało się z nadzieją, że może już więcej się nie obudzimy. To śmieszne, że oni są w stanie próbować ułożyć sobie życie na nowo, a ja nie jestem w stanie nawet przestać się tym wszystkim tak przejmować. Mam wrażenie, że do końca życia już tak będzie. Oni mnie zostawią z tym moim jednym marzeniem o normalnej, najnormalniejszej na świecie rodzinie, jaką większość ludzi ma. Nie chcę się użalać, wymądrzać, ani tego roztrząsać (co i tak już zrobiłam). Chcę tylko pokazać, że coś, co dla jednych jest normalne, dla innych jest abstrakcją. Chociaż mam parę takich rodzinnych wspomnień sprzed jakichś ośmiu, dziesięciu lat. To teraz wydaje mi się takie absurdalne. Nie wierzę w to, że coś takiego mogło mieć miejsce naprawdę… 

Większość z Was pisała we wrześniu, że to przejściowe, że będzie dobrze. Że to nie jest przejściowe, to już chyba widzicie. Czy będzie dobrze? Zapytajcie moich rodziców. Jestem od nich totalnie uzależniona i nie wiem, czy da się z tym cokolwiek zrobić. 

Mam nadzieję, że wciąż macie mnie za… normalną? Dochodzi pierwsza, na pocieszenie poczytam Pottera.