Sail to me, let me enfold you

Zaczynam już pisać trzysta dziewięćdziesiąty czwarty raz (kto bez sprawdzania zrozumiał, o co chodzi z tą liczbą, ma ode mnie kosz słodyczy z Miodowego Królestwa na Boże Narodzenie! :D), a i tak wszystko, co napiszę, wydaje się być beznadziejne. No, nieważne. Ten post opublikuję, bo nie mam czasu ślęczeć tutaj w nieskończoność. 

Po pierwsze, jeśli człowiek jest w stanie uzależnić się od myślenia o problemach, od nich samych i od martwienia się na zapas, to przyznaję się bez bicia - jestem uzależniona. 

Po drugie, trzymajcie za mnie kciuki, bo po tygodniu chorowania i obijania się mam masę zaległości i sprawdzian z matmy do napisania, a kompletnie nic nie rozumiem. Oprócz sprawdzianu z matmy czeka mnie jeszcze kilka innych + kartkówki. Och, i nieszczęsny konkurs kolęd, na którym pewnie klasowo się skompromitujemy. Mam nadzieję, że meteoryt uderzy w Ziemię w momencie, kiedy nas wywołają. 

Po trzecie, naprawdę nie czuję nadchodzących świąt. Śnieg stopniał, więc teraz niech chociaż Harry i Ron mi o nich tutaj przypominają. Chciałam napisać, że też chciałabym tak spędzić bożonarodzeniowy poranek, ale ja przecież nawet nie umiem grać w szachy. 

Po czwarte, wiem, że smęcę, dlatego już idę. 

Miłego tygodnia!

A temu, kto czytał (no dobra, albo chociaż oglądał) Nostalgię Anioła, dorzucę jeszcze cukrowe pióro. :)