Holly jolly Christmas

Święta, święta, święta! Wybaczcie, ale w tym momencie nic innego nie przychodzi mi do głowy. To może przedstawię Wam kilka faktów minionego tygodnia. 

Na piętnaście startujących klas w szkolnym konkursie kolęd zajęliśmy drugie miejsce! :D Swoją drogą, przed samym występem nie wiedzieliśmy, czy mamy się śmiać czy płakać, bo mieliśmy dosłownie wszystko… od chórku w stylu gospel, przez alby, z których trzy miały dziwne, złote ozdoby, bo były od księdza, owcę na kółkach z wmontowanym pojemnikiem na cukierki (K. zdecydowanie powinna otworzyć jakiś warsztat ze swoimi wynalazkami :D), wymyślny styropianowy napis na tak ostrych kijach, że aż się bałam, aż po confetti. Dziwię się, że publiczność nie dostała oczopląsu, ale myślę, że było nieźle. 

Co prawda, kiedy jedna z klas wyszła na scenę z tymi swoimi gitarami elektrycznymi, perkusją i harmonijką coś zaczęło tak dziwnie dudnić, że miałam wrażenie, że zaraz meteoryt rzeczywiście uderzy w szkołę, ale o dziwo, nic się nie stało. Chociaż nie obyło się bez „daj mi rękę, bo zaraz koniec świata!”.

Na ostatnią w tym roku lekcję polskiego mieliśmy przynieść fragment tekstu, który odzwierciedlałby nasz świąteczny nastrój. Prawie wszyscy przynieśli wiersze. Prawie wszyscy, bo ja musiałam przepisać fragment opisujący świąteczną ucztę w Hogwarcie, a kolega kawałek Tolkiena. Hm, przynajmniej łatwo było zgadnąć, że był to akurat nasz wybór. Poza tym od wspomnianego kolegi i jego stałego kompana dostałam najcudowniejsze życzenia bożonarodzeniowe, których już chyba nawet w całości nie pamiętam, bo tak się śmiałam (i oni też), że większości pewnie nie zapamiętałam. 

- I żebyś znalazła w Hogwarcie prawdziwych przyjaciół! 

- I żeby Ollivander zrobił ci różdżkę i żebyś miała dużo słodyczy z Miodowego Królestwa! 

- I sowę Hedwigę! 

- Ale ja mam sowę. 

- … 

- No nieprawdziwą przecież. *nerwowy śmiech* Nazywa się Klemens. 

- … KLEMENS, ahahahahhahahah!

- Brzmi trochę, jak kutas.

- ...

Wybaczyłam im nawet tego kutasa, chociaż moja mina była podobno bezcenna. Mam taką zasadę, że podczas tych klasowych wigilii staram się być dla wszystkich miła. Koleżanka dorzuciła też coś o tym, żeby mój Nimbus latał wiecznie. Hm, wiecie co? To była całkiem fajna wigilia i nie tylko przez te idiotyczne życzenia. Chyba trochę się zintegrowaliśmy przez te próby do konkursu. Chyba zdecydowanie tak.

Upiekłam wczoraj pierniczki, zrobiłam kilku panów Ciastków z lukrowanymi guziczkami i już sobie wiszą na pachnących gałązkach choinki, uśmiechając się słodko. A jeśli o choince już mowa, to mam dla Was prezent...

Kiedy w tym roku myśleliśmy za co możemy się przebrać na ten nieszczęsny konkurs, oczywiście padła propozycja „za choinki”, a ja jako pierwsza się sprzeciwiłam. No cóż, trauma. I tak, to ja w zerówce na szkolnym przedstawieniu. Moja mina chyba wyraża wszystko, prawda? ;)

Nie mam pojęcia, co jeszcze napisać, a ten post jest już wystarczająco chaotyczny i pokręcony, więc chcę Wam jeszcze tylko życzyć spokojnych świąt - takich, jakich najbardziej byście chcieli. :)