Let's hope

W ogóle nie odnoszę takiego wrażenia, że święta już były, minęły. Czuję się trochę, jakbym przespała całą zimę, przegapiła Boże Narodzenie i obudziła się na wiosnę. Dziwne uczucie. A jeszcze dziwniejsze i mniej przyjemne jest inne – miałam całkiem miłą wizję świąt i liczyłam na to, że się spełni, jednak została mi z niej tylko ładnie przystrojona choinka, która później już nawet przestała cieszyć. 

Tata był u mnie tylko na chwilę w Wigilię, kiedy usiłowałam posprzątać mój wiecznie zabałaganiony pokój. Cieszę się, że w ogóle był. Przyjechała też ciocia, wujek i moje kochane kuzynki. I było prawie tak, jak parę lat temu, kiedy jeszcze mieszkaliśmy wszyscy razem. Wtedy było jakoś tak magicznie. Pamiętam, że zawsze zakładałam którąś z sukienek przysłanych w prezencie z Wietnamu i robiłam kuzynkom wymyślne fryzury, po czym siadałyśmy przy choince i usiłowałyśmy przyłapać dorosłych na układaniu pod nią prezentów. 

Jednak z roku na rok moje Boże Narodzenie wygląda coraz gorzej… jak spędziłam tegoroczne? Och, no cóż. Przyjechał mój ulubieniec – partner mojej mamy. Nie lubię go do tego stopnia, że zazwyczaj rzucam tylko „dzień dobry” i znikam w swoim pokoju, w ogóle z niego nie wychodząc. I tak też było w Boże Narodzenie. Znacie całą tę uroczą historię z nim związaną, więc chyba nie muszę wyjaśniać, dlaczego i jak bardzo go nie lubię. To trochę smutne, bo chciałam spędzić czas z dziadkami, ale nie miałam jak. Mama mówiła „chodź do nas”, ale… po co? Wiem, że to brzmi egoistycznie z mojej strony i może rzeczywiście jestem egoistką, ale jakoś nie widzę sensu w spędzaniu świąt z obcą osobą. Pomyślałam sobie wtedy, że chociaż w Boże Narodzenie mógł sobie odpuścić. Przecież ma swoją rodzinę, swoje dzieci. 

Co prawda, ja lubię spędzać czas sama i bywało już tak, że 25 grudnia spędzaliśmy razem, a 26 moja mama jechała do niego, kiedy ja zostawałam z dziadkami. No właśnie, z dziadkami. Nie z laptopem, dobijającymi piosenkami i świątecznymi opowiadaniami. Ale ona tego w ogóle nie rozumie. On z kolei był u nas jeszcze przez połowę kolejnego dnia, a przez drugą połowę, kiedy już go nie było, moja mama była wielce oburzona, bo nigdy nic mi się nie podoba. Hm. Ja chciałam tylko normalnie spędzić jeden dzień w roku, ale jak widać on musi zniszczyć ich znacznie więcej, nawet Boże Narodzenie. W każdym razie już sobie postanowiłam, że kiedyś moje święta będą wyglądały zupełnie inaczej.

Smęcę, wiem. Mam za to na dzieję, że Wam Boże Narodzenie minęło w bardzo miłej atmosferze. Przez cały czas wydawało mi się, że ta przerwa świąteczna jest o wiele dłuższa... i naprawdę nie mam pojęcia, kiedy zrobię to, co miałam zrobić, ale chyba najwyższy czas zabrać się za matmę, historię i milion rzeczy, o których pewnie zapomniałam, niestety.

Życzę Wam szczęśliwego 2013. Mam nadzieję, że dla nas wszystkich będzie lepszy. :)