Siedem faktów o mnie

A więc i ja doznałam tego zaszczytu, jakim jest nominacja do czegoś-tam. ;) Dzięki Fox, UwG i Puszce kolejno. To już jakiś pretekst, żeby nie siedzieć nad książkami. (Tak, siedzę nad książkami w piątek, bo idę jutro do szkoły, żeby mieć wolne 2 listopada, tragedia). 

Zasady nominacji: 

- należy nominować 15 blogów do wyróżnienia, 

- poinformować wybrańców o wyróżnieniu, 

- zdradzić 7 faktów o sobie, 

- podziękować za nominację, 

- zawiesić nagrodę na swoim blogu, 

No to zaczynamy, to będzie najdłuższy post w całej mojej karierze blogowej. 

1. Uroczyście przysięgam, że knuję coś niedobrego… tak, jestem bardzo przewidywalna i tak, wyrzuty sumienia dręczyłyby mnie do końca życia, gdybym nie wspomniała o mojej obsesji, jaką jest Harry Potter, o którym to w moich postach wspomniałam już pewnie z 9123871829471298 razy i który – chyba nie przesadzę – pewnym sensie jest całym moim życiem i całym moim światem, przez co czuję się, jak wieczny dzieciak. Każdą rzecz z naszego świata jestem w stanie skrytykować tylko dlatego, że oni w świecie magii mieli coś lepszego, czemu nigdy nie będziemy w stanie dorównać. Kiedy w szkole pada słowo „czarownica” albo „magia”, czy też „latająca miotła”, to wszyscy patrzą rzecz jasna, na mnie. ;) 

2. Uwielbiam wszelkiego rodzaju bajki, kreskówki i seriale. Aparatka, 6 w pracy, Lizzie McGuire, Radiostacja Roscoe, Degrassi, Ruby Gloom, Jakub Jakub, czyli moje dzieciństwo ze stacją MiniMax/Zig Zap i miliony godzin spędzonych przed telewizorem razem z Pseudo. Pamiętam głupie cytaty Jude’a (mojego męża, dorównującego mi inteligencją) z 6 w pracy i zdaje się, że fragmenty jego mów umiem nawet na pamięć (dzień chorobowego to fundamentalne prawo każdej kobiety, mężczyzny i dziecka!). Pamiętam słowa jedzącego kanapkę Millera z Kliniki pod Kangurem (mmm, czy to mięso?) i sposób, w jaki mama Raya z Radiostacji Roscoe wołała go na obiad. O, i jak Ray pocałował Lily. I pamiętam, jak pędziłam z zerówki, żeby zdążyć na powtórkę Aparatki i jak w 26 odcinku drugiej serii Sharon znów była z Aldenem, co widziałam chyba z kilkanaście razy – to były prawdopodobnie najbardziej emocjonujące chwile mojego kilkuletniego wówczas życia. I niestety, wcale nie kocham Króla Lwa. Ja nawet nie płaczę na Królu Lwie (mam nadzieję, że mnie za to nie zjecie). Płaczę za to na Pinokiu. A już absolutnie kocham Alicję w Krainie Czarów. Znam też na pamięć całą Królewnę Śnieżkę, ale nawet jej nie lubię, bo uważam, że jest egoistką, która pojechała gdzieś z księciem na białym koniu, a biedne krasnoludki zostały same (uświadomiłam sobie to dopiero, gdy oglądałam tę bajkę jakieś dwa lata temu). W każdym razie - kocham bajki Disneya.

3. Jestem pół Wietnamką, więc ryż serwowany na śniadanie, obiad i kolację (nie, nie jem psów i kotów), obrazy i figurki Buddy w całym domu, ołtarzyk z palącymi się kadzidełkami dla zmarłego dziadka, Sylwester i Dzień dziecka dwa razy w roku, ciągłe powtarzanie „nie, nie mówię po wietnamsku” oraz jak poprawnie wymawia się moje nazwisko, no i sprawdzanie, czy przytyłam poprzez przymierzanie áo dài, nie są dla mnie niczym dziwnym. Nazywanie mnie żółtkiem, skośnooką (wypraszam sobie, wyglądam całkiem polsko i nawet nie mam skośnych oczu!) albo Chinką dawno przestało być… zaraz, nie. To nigdy nie było zabawne i zawsze mnie irytowało, aczkolwiek do wszystkich możliwych pytań już się przyzwyczaiłam. 

4. Mam manię zbieractwa różnych rzeczy, co prawdopodobnie wynika z tego, że łatwo się przywiązuję. Tak, nawet do głupiej figurki jednorożca z jajka niespodzianki, którą podarowała mi Pseudo. Mam specjalną kapsułę czasu, do której wrzucam wszystkie rzeczy o szczególnej wartości sentymentalnej, wśród których znajdują się między innymi zdjęcia z moich ósmych urodzin, na których wszyscy są szczerbaci, listy, które przez rok wysyłałyśmy (a właściwie, to dawałyśmy) sobie z Pseudo, milion pięćset sto dziewięćset ulotek kinowych przedstawiających Dracona Malfoya (mojego męża numer dwa), nieudolnie uszyty przeze mnie wielkanocny kurczak, pudełko po obrzydliwej czekoladzie przywiezionej przez Pseudo z Wietnamu, kalendarz Witch (tak, uwielbiam Witch!) z zerówki, kawałek kredy, którą kiedyś oberwałam w głowę, resztki różowego materiału, z którego uszyłam Pseudo pluszaka na Gwiazdkę dwa lata temu (mam nadzieję, że niektórzy z Was to pamiętają :D)… podsumowując, znajduje się tam wszystko, co związane ze mną, Pseudo, mijającym czasem i tymi siedemnastoma latami, które mamy już za sobą.

5. Jestem absolwentką PSM I stopnia w klasie klarnetu. Uwielbiam klarnet i uwielbiam ludzi na czymś grających, a zwłaszcza chłopaków i to niekoniecznie klarnecistów. Zresztą nieważne, czy chłopak gra na pianinie, trąbce, wiolonczeli, oboju, akordeonie, skrzypcach albo gitarze – prawdopodobnie wielbię go za sam fakt, że gra (no i jak gra). Chociaż są wyjątki, ale to przemilczę (prawdopodobnie granie z jednego pulpitu z nadpobudliwym dwunastolatkiem albo przemądrzałym dwudziestopięciolatkiem mi nie służy).

6. Mam straszne łaskotki! I to nawet na odległość. Postanowiłam się tym faktem z Wami podzielić, bo założyłam, że nigdy nie spotkamy się na żywo. Normalnie nikomu o tym nie mówię, bo wszyscy chcą to sprawdzić, co jest dla mnie naprawdę, naprawdę straszne. Zazwyczaj nikomu nie pozwalam się nawet dotknąć, a już cholernie nienawidzę, kiedy ktoś dźga mnie w żebra! Niestety, w tym tygodniu się to wydało i coraz częściej jestem zmuszona przyjmować moją pozycję bezpieczną, która wygląda mniej więcej tak, że wijąc się ze śmiechu, panikując i krzycząc na kogoś, zwijam się w kulkę gdzieś pod ścianą. I tak, to wygląda bardzo głupio. 

7. Uwielbiam psy – małe, duże, wszystkie (aczkolwiek bardziej podobają mi się te większe), a już najbardziej jednego takiego, który właśnie teraz poszczekuje, biegając po ogrodzie. Oto Hektor (tłumaczę wszystkim, że to na cześć Hektora z Illiady i kompozytora Hectora Berlioza jednocześnie, ale tak naprawdę, to babcia wymyśliła to imię, bo wszystkie moje propozycje były odrzucane jedna po drugiej), uroczy, prawda? :) 

To zdjęcie jest dosyć stare, a właściwie bardzo stare. Teraz nie wygląda aż tak przyjaźnie, bo całkiem niezły z niego bydlak i w dodatku jest zdecydowanie zbyt energiczny. ;)

Powiedzcie, że jeszcze nie zanudziłam Was na śmierć. Do zabawy zapraszam Natalię, Askadasunę, Amarantę i Phanny. Mam nadzieję, że mnie nie zabijecie, dziewczyny. :)
Życzcie mi miłej soboty w szkole, może uda mi się jakoś zwiać z fizyki!