Hello, October

Mam wrażenie, że nim się obejrzę, będzie już grudzień, Boże Narodzenie, śnieg i ferie, zakładając oczywiście, że wszyscy przeżyjemy 21. grudnia. Ale póki co, mamy październik. I muszę przyznać, że październikowe burze są dosyć dziwnym zjawiskiem. Tym bardziej, że o pierwszej w nocy sam włączył się telewizor (jak się później okazało dlatego, że z powrotem włączyli prąd), a ja wyobrażałam sobie Kayako Saeki gapiącą się w ekran i już chciałam wzywać pogotowie, policję i straż pożarną, choć ostatecznie skończyło się na telefonie do Pseudo, która piekła babeczki (tak, o pierwszej w nocy) i raczyła mnie tylko ochrzanić, bo rzekomo ściągałam na nas pioruny. A wydawało mi się, że lubię burze. Przynajmniej ta noc pomogła naszej grupie w wymyślaniu scenerii horroru na polskim :D

I co ja Wam jeszcze mogę powiedzieć? Spodziewam się dwójki ze sprawdzianu z matmy, a moje parabole wyglądają, jak gotyckie okna. Zmuszam Pseudo do punktualności (dzisiaj przybyłyśmy do szkoły dziesięć minut przed dzwonkiem! :D) i potykam się na kasztanach. O, i kierowca busa, którym często jeździmy, wygląda, jak Michał Winiarski i rozdaje cukierki, a to dosyć podejrzane. I nie byłyśmy w filharmonii. Ani ja, ani Pseudo, ani Pianistka. Zamiast tego siedziałam w swojej dziupli i słuchałam sonat na klarnet i fortepian (taką właśnie dostałam płytę za ostatnie granie do kotleta, na którym byliśmy z muzyczną :D), które bardzo denerwują moją Mamę. Poza tym pan od geografii jest rasistą i mnie prześladuje, i Pseudo też. No i mat-chem chce mieć z nami półmetek. Cała klasa jest tym zszokowana, bo to oznacza, że nie jesteśmy aż tacy beznadziejni i sztywni, na co wskazuje też frekwencja z ostatniej dyskoteki. Nienawidzę dyskotek, ale czego się nie robi, żeby nie być następnego dnia pytanym. A poza tym można się pośmiać z ludzi. I okrążyć całą szkołę pięć razy po ciemku, szukając Pseudo. Nigdy więcej. 

I – jak to ktoś dziś ładnie ujął – miałam gorszy tydzień, niczym (nikim?) się nie przejmowałam i waliłam prosto z mostu, co w gruncie rzeczy było prawie niemożliwe. Wy też tak macie, że jak widzicie niektóre osoby, to już nad sobą nie panujecie, tylko od razu mówicie, o co Wam chodzi? Zdaje się, że muszę tego nauczyć Brzozę, bo robienie głupich min zza podręcznika nie jest chyba najlepszą opcją. ;)