O wakacyjnych niebezpieczeństwach

Zepsułam okno. Właściwie, to mama się upiera, że zepsułam, bo ja twierdzę, że już wcześniej było zepsute, a ja tylko trochę... pgoroszyłam sprawę, o. No i nie mogę go zamknąć. Sąsiadka zaczęła mnie ostatnio straszyć, żebym uważała, bo w nocy wleciał jej nietoperz do domu, zaplątał się w firankę i musiała go wyrzucić razem z nią. Także cieszę się, że jeszcze żaden nietoperz mnie nie dopadł, nie zaplątał się w moje włosy i nie jestem łysa.

Szczerze współczuję wszystkim moim sąsiadom, bo dziś po raz pierwszy od zakończenia roku szkolnego (a właściwie, to od koncertu dyplomantów) otworzyłam futerał i rozłożyłam klarnet. Skomentuję to tak – co najmniej beznadziejna forma i co najmniej beznadziejny dźwięk i barwa. A poza tym nie mam stroików. Zostały mi jeszcze jakieś nieotworzone 2 ½ sprzed dwóch lat. Mam nadzieję, że nie okażą się za ciężkie na mój obecny stan. A tak w ogóle, to na stroikach 2 ½ grają dzieci, które dopiero zaczynają naukę. ;) Tak czy owak, jestem z siebie dumna. Znów mam cały pokój w nutach i stroikach i bardzo mnie to cieszy.

S. codziennie zdaje mi relacje z kolejnego dnia w pracy. Raz się cieszy, raz płacze do słuchawki i mówi, że mam się nie martwić. No tak, bo wiadomości typu „wbiłam sobie nóż do nogi” wcale nie sprawiają, że się o nią martwię. To przecież zupełnie normalne.

Jestem już przygotowana psychicznie na przyjazd kuzynek i kuzynów w liczbie 5. Na zabawę w chowanego, siedzenie w krzakach malin, uciekanie przed pszczołami, spacery na drugi koniec wsi, szczekające na nas psy, nieszczęsne pobudki o piątej rano, płacz, potłuczone kolana i szał dziadka na widok połamanych gałązek drzewek, o które tak obsesyjnie dba. Oby tylko nikt nie wpadł na pomysł, by nocować w namiocie. Przypuszczam, że kiepsko wychodziłoby mi udawanie, że nie boję się ciemności i wszystkich niebezpieczeństw, jakie mogłyby na nas czyhać w ogródku. :D

Hm, chyba czas na cotygodniową wizytę taty. Może później uda mi się jeszcze pójść do Pseudo i razem z nią pozachwycać się jej nowym kolorem włosów. A po drodze rzucę czymś w sąsiada, bo od ponad godziny słyszę tylko jego głośny, irytujący śmiech. No co, ja przecież nie grałam aż tak długo...