Koniec Kuzyniady, koniec Igrzysk, koniec... wakacji?

Przeżyłam, moi drodzy. Kuzyniadę 2012 uważam za oficjalnie zakończoną. Brzoza nie raczyła się u nas pojawić, więc wysłała swoich młodszych braci samych. Moja cierpliwość została wystawiona na naprawdę ciężką próbę. Czasami miałam ochotę się rozbeczeć albo pobić któregoś z nich. Nie jestem jakąś pedantką… nie, ja w ogóle nie jestem pedantką, ale po prostu myślałam, że umrę na miejscu, widząc, jak dwóch nadpobudliwych chłopców biega po całym domu w butach, rzucając do siebie chrupkami i męcząc biedne kuzynki. O dziwo, obyło się bez płaczu i spania pod namiotem, ale nie bez zakrwawionych kolan, wrzasków sąsiadów i pytań, któż to jeździ po tej ulicy, jak wariat. Były też ucieczki przed szerszeniami, których nienawidzę, no i zepsuty rower. I jeszcze zepsuta huśtawka...

Nie udało mi się uciec do Pseudo, więc to ona wpadła do nas, mając nadzieję, że w jakiś sposób onieśmieli moich niesfornych kuzynów, co udało jej się po części. Pierwsze pytanie, które padło z jej ust, kiedy zobaczyła starszego: czy on ma ADHD? Pozostawiłam to bez komentarza. Do oglądania filmów warunków nie było, więc pozostało nam granie w badmintona po ciemku. Może nawet lepiej, że było ciemno, bo w dzień zawsze rozpraszają mnie ptaki, samoloty, helikoptery i… krótko mówiąc, rozprasza mnie wszystko, co lata, bądź unosi się w powietrzu. 

Żaden nietoperz jeszcze mnie nie zaatakował, ale prawdopodobnie w piwnicy zamieszkała jaszczurka. To znaczy, mama upiera się, że to jaszczurka, babcia twierdzi, że to mysz, a dziadek nie wie, chociaż do niego należy ta misja specjalna, tj. zabicie tego czegoś, co tam żyje, choć szczerze mówiąc, mam nadzieję, że jest już martwe. 

Jako, że jedna z moich kuzynek jest wierną kibicką, to od czasu do czasu rzucałyśmy okiem na Igrzyska Olimpijskie, co w moim przypadku ograniczało się głównie do oglądania gimnastyki artystycznej (aż mi się przypomniało, jak w podstawówce biegałyśmy z Pseudo po jej domu z kilkumetrowym paskiem bibuły przywiązanym do pałeczki, którą zwędziłyśmy z kuchni :D) i siatkówki. A co do siatki, to musiałam ciągle uciszać kuzyna („o nie, teraz to na pewno przegramy!”) i drugą kuzynkę („ja nie będę tego oglądać, bo jak tylko przychodzę, to przegrywamy”, „-ej, on się nazywa Mrożdżonek?” „-nie, Mrożonek, wiesz?”), jednocześnie bucząc na naszych rywali (dobra, przyznaję się, głównie to buczeliśmy na Rosjan). Hm, a że sportsmenka ze mnie taka, jak z mojego dziadka pogromca jaszczurek, to nie będę bredzić, jak połowa naszego narodu, która tylko narzeka, że znów zdobiliśmy mało medali i powiem tylko, że strasznie wkurza mnie takie gadanie. Nawet mnie było smutno patrzeć na ludzi, którzy do domu wracali nie z medalem, ale ze łzami w oczach. 

A teraz zmienię temat na jeszcze bardziej tragiczny. Wcale nie chcę pisać o sami-wiecie-czym (nie mam zamiaru użyć tego słowa w tym poście, to jeszcze nie ten czas, może za jakiś tydzień Wami wstrząsnę i sprawię, że będziecie mieć depresję), ale zostałam zmuszona do zrobienia listy książek, dokonałam najróżniejszych kalkulacji i jakoś tak smutno, że zbliża się sami-wiecie-co… 

- Mamo, rzucam szkołę, okej? 

- Okej! Ale że co...?