You are shrouded in a fog

Ferie, ferie i prawie po feriach. Może i lepiej, bo chociaż nie wyobrażam sobie powrotu do szkoły (i wszystkich tych sprawdzianów, które mam już w przyszłym tygodniu), to chyba jednak trochę się cieszę. Nie można wiecznie leżeć, jeść, obijać się i oglądać 90210, co? Chociaż pochwalę się (oho, bo rzeczywiście jest czym!), że nadrobiłam wszystkie odcinki i jestem już na bieżąco. Prawdziwe osiągnięcie tych ferii, naprawdę! 

Nie wspominałam Wam, że zanim partner mojej mamy wyjechał, to mama przywiozła nam rybkę. Jego (ich?) rybkę. Pomińmy fakt, że jeszcze tego samego dnia wywróżyłam jej śmierć (ach, ta dojrzałość i moje zdolności niczym u profesor Trelawney). Ta welonka nie tylko żyje, ale też… spodziewa się potomstwa! Uwielbiam moje kuzynki, z których jedna zaczęła mówić do drugiej „nie krzycz przy niej, bo jeszcze poroni!”. No to co, ktoś chce może złotą rybkę? ;) 

Cóż, a dziś mieliśmy małą stłuczkę (podczas rodzinnej wycieczki do dentysty oraz odtransportowania mnie i S. na spotkanie ze znajomymi z podstawówki i gimnazjum, które notabene było beznadziejne), która jedynie pogłębiła moje dziwne otumanienie (i kolejne napady płaczu i depresji u mojej mamy) spowodowane przebywaniem w samotności, nadmiarem rozmyślania o perypetiach serialowych postaci (chociaż jakoś niespecjalnie narzekam na to, że śnił mi się Liam, którego w gruncie rzeczy już dziś znielubiłam po obejrzeniu kolejnych odcinków, ale tak poza tym przyznam, że dawno nie wylałam tylu łez, co przy śmierci Raja), no i… nie wiem. Otumanienie to otumanienie, co się będę rozpisywać.

Piosenka raczej do niczego nie pasuje, ale była w 90210, więc wstawiam.