Myślodsiewnia

Dawno nie było na blogu zdjęcia, które w jakikolwiek sposób by mnie odzwierciedlało (no, może nie licząc tej nieszczęsnej choinki), a to jest wręcz idealne! Tak właśnie spędzam ostatnio czas. Okulary na nosie, za duża bluza, legginsy w panterkę (tak, mam legginsy w panterkę, ale cicho!), cola, którą prawie zalałam laptopa, parę książek (czyt. lektur) i jestem w niebie. Nawet minę przez parę dni miałam identyczną, bo byłam tak wspaniałomyślna, że wyszłam po S. i po drodze prawie się połamałam. Auć… 

Hm. Nie chcąc dobijać tych, którzy muszą chodzić jeszcze do szkoły, nieirytująco napiszę, że mam ferie. I co robię? Ano, właściwie, to już wiecie. Poza tym nudzę się niemiłosiernie i tradycyjnie narzekam, że nie mam co robić, chociaż po powrocie do szkoły czeka mnie już kilka sprawdzianów. Niektórzy z Was pytali, jak poszła mi matma. Otóż, poszła mi beznadziejnie, ale po co mam się tym teraz przejmować, kiedy żyję wszystkim, tylko nie szkołą? :D 

Nie wiem, do jakiego stopnia interesuje Was moje monotonne życie, ale skoro już spytaliście o matmę, to napiszę też o całej reszcie (mój standardowy repertuar). Więc partner mojej mamy poleciał w siną dal, gdzieś za ocean, więc od dwóch dni ćwiczę umysł (i moje matematyczne zdolności), odejmując siedem godzin. I tu po raz kolejny ujawnił się mój egoizm i charakter rozpuszczonej jedynaczki, cóż zrobić. Chyba sobie nawet nie zdajecie sprawy z tego, jak bardzo się cieszyłam, kiedy pojechał (i jeszcze ta skrywana radość mojej ukochanej Babci!). W gruncie rzeczy, to cały czas jestem w wyjątkowo dobrym humorze (a u mnie to przecież rzadkość; pesymiści, łączmy się!) i wszystko byłoby okej, gdyby nie… Mama. Darujmy sobie już te wszystkie gadki-szmatki o miłości, blabla i innych tego typu sprawach. Po prostu nie rozumiem jednego. Kiedy cały czas był – było źle. Kiedy go nie ma – jest chyba jeszcze gorzej. I tu moi drodzy, zaczyna się kolejny etap, który został zainicjowany przez mój chory umysł, doszukujący się problemów, ich przyczyn, skutków i – zapewne niemożliwych – rozwiązań. 

A tak poza tym jestem w bardzo dziwnym momencie swojego życia, kiedy na coś czekam, ale nie wiem na co i chciałabym coś zmienić, ale też nie wiem co i niby wszystko jest takie jak kiedyś, ale właściwie, to nic takie jest… no i powiedzcie mi, po co mi te ferie, skoro co rok przerabiam dokładnie to samo?

17/02/2012: „Jednego dnia wszystko jest w porządku, kolejnego znów to wszystko roztrząsam, innego postanawiam sobie, że koniec z tym, trzeba iść do przodu, a następnego wszystko zaczyna się od początku. Witamy w moim świecie, totalnie błędnym kole.”

Ojej, dwa lata temu chyba byłam w całkiem niezłym nastroju. Tylko popatrzcie.

13/02/2011: Spod łóżka wygrzebałam wczoraj różne starocie. Szczerze mówiąc, dziwię się, że zawsze zajmowałam czołowe miejsca w konkursach ortograficznych, bo gdy teraz patrzę na to, co napisałam w podstawówce, to sama nie wiem, czy się śmiać, czy płakać. Nie mogłam się zdecydować, co opublikować, więc wybrałam najciekawsze fragmenty z pamiętnika jakże udanej ośmiolatki.

25.06.2003 r. „Dzisiaj nie jestem w dobrym chumoże i nie wyspałam się. Teras jest godzina 20:30 i jestem już w łóżku.”

27.06.2003 r. „[...] Puziniej z Olom rysowałysimy obrazki. Babcia chciała usipici Ole ale Ola nie chciała spać. [...] Och nareszcie mama przyjechała. Teraz jedziemy po dziatka. Dziadka kolega ma dzisi imieniny i siwiętowali. Na imieninach dziadek upił się po paru łykach. Gdy przyjechaliśmy mama wzięła się za sprzątanie. Gdy odkurzała włączyła muzykę a dziadek zaczął taniczyci na siedząco. Koniec.”

25.10.2003 r. „Wstałam wczesinie rano. To, co zdażyło się popołudniu przy obiedzie było okrutne! Ja nie chciałam zjeść zupy bo takiej nie lubię a babcia myśli że mi nie smakuje i była zła.”

30/01/2010: „Niestety, nie pozostaje nam nic innego, jak głupie gapienie się w kalendarz w okienko z cyferką „1″. Przy mojej jedynce wielkimi czarnymi literami napisane zostało słowo BUDA. Wygląda to okropnie, choć przypuszczam, że w praktyce będzie jeszcze gorzej.″

mam ten kalendarz do dziś ♥

14/02/2009: „A wracając do tematu ferii, to jestem po prostu przeszczęśliwa. Chociaż nie wyjadę na żadne narty, obóz, czy coś w tym stylu, to i tak się cieszę. Nareszcie będę mogła się wyspać, obejrzeć jakieś filmy i poczytać Harry’ego ze świadomością, że w ciągu najbliższych dni nie pójdę do szkoły.”

Tyle lat, a ja ciągle o jednym i tym samym, nie? ;) Nie wiem, czy ktoś dotarł do tego momentu, ale to nieważne. Cieszcie się, że ferii z 2008 roku nie mam nigdzie odnotowanych, pozdrawiam!